600-lecie Wałbrzycha
W tym roku mija 600 lat od pierwszej, piśmiennej wzmianki o Wałbrzychu (Waldenburgu),mieście należącym do rodu von Czettritz. W 1426 roku miejscowość liczyła około 200 mieszkańców. Obecnie Wałbrzych kojarzony jest przede wszystkim z rodziną Hochbergów i ich posiadłościamu z zamkiem Książ na czele.
W uchwale Rady Miasta Wałbrzycha napisano:
Przez sześć stuleci Wałbrzych przeszedł drogę od niewielkiej osady po nowoczesne miasto o bogatej kulturze, zróżnicowanej gospodarce i silnej świadomości lokalnej. Jego historia obejmuje zarówno intensywny rozwój przemysłowy związany z górnictwem, produkcją porcelany i włókiennictwem, jak i głębokie przemiany społeczne, urbanistyczne i kulturowe, które ukształtowały współczesny charakter miasta. Wałbrzych — niegdyś jeden z najważniejszych ośrodków przemysłowych Dolnego Śląska —w ostatnich dekadach stał się również prężnym centrum turystycznym, edukacyjnym i kulturalnym, a jego dziedzictwo stanowi fundament dalszego rozwoju.
Ustanowienie roku 2026 „Rokiem 600-lecia Miasta Wałbrzycha” pozwoli uhonorować wielowiekową tradycję, oddać należny hołd wszystkim pokoleniom wałbrzyszan oraz podkreślić ciągłość i siłę lokalnej wspólnoty. Wpisze się także w szerszą strategię budowania pozytywnego wizerunku miasta, integrując mieszkańców wokół wspólnej historii oraz sprzyjając popularyzacji wałbrzyskiego dziedzictwa w kraju i poza jego granicami.
Wałbrzych świętuje przez cały 2026 rok, ale kulminacją obchodów jest otwarcie Muzeum Wałbrzyszan w Starej Kopalni, do której zwiedzania zachęcam. Niestety obchody obarczone są też skandalem w kwestii, o której milczeć nie wolno. Miasto współpracuje bowiem z ukraińskim Borysławiem i na uroczystą sesję Rady Miasta, która miała miejsce na zamku Książ zaproszony został mer z Ukrainy. Jest to człowiek reprezentujący samorząd, który czci ludobójców z OUN i UPA. Tych samych, którzy odpowiadają za bestialskie rzezie na ludności polskiej, żydowskiej, ormiańskiej, cygańskiej, czeskiej… Honorowymi obywatelami miasta Borysławia są ludobójcy, którzy we krwi utopili Wołyń, Małopolskę Wschodnią, a także w mniejszej skali inne rejony zamieszkane przez Polaków. Bandera, Szuchewycz, Konowalec… Czy z takimi „bohaterami” chcemy się utożsamiać? Dzisiejsza Ukraina czci zbrodniarzy i opływa w symbolikę nazistowską, a do tego wielokrotnie okazywała brak szacunku do Polski i Polaków. O godności względem pomordowanych nie wspominając. Tymczasem niejeden samorząd w naszej Ojczyźnie ulega jakimś tandetnym sloganom, typu „Ukraińcy walczą za nas” i „nie psujmy naszych relacji”. Jakie relacje można budować na kłamstwie? Jaki kraj nie zgadza się na godny pochówek człowieka? Z kim my chcemy współpracować i tworzyć wzajemne, dobre relacje? Z potomkami morderców, którym nie tylko nie przechodzi przez gardło słowo „przepraszam”, ale nie potrafią się zdobyć nawet na wydobycie i godne pochowanie pomordowanych? To nie jest nasza cywilizacja. To nie jest nasza kultura. Polityka Ukrainy jest zwyczajnie obrzydliwa, a każdy kto się w niej lubuje, albo próbuje urządzić Polskę na jej modłę jest podłą kreaturą. Protestują środowiska patriotyczne, ale cóż z tego? Gdzie są Polacy w swej masie?
Stara Kopalnia w Wałbrzychu to placówka muzealna zlokalizowana na terenie kopalni węgla kamiennego „Julia”. W 2015 roku została wpisana na listę Europejskiego Szlaku Dziedzictwa Przemysłowego (ERIH). Muzeum na bazie zamkniętej kopalni powstało na mocy uchwały Rady Miasta Wałbrzycha z sierpnia 1999 r. We wrześniu 2004 roku kilkanaście obiektów kopalni trafiło na listę zabytków województwa dolnośląskiego.
Jedna ze sztolni, zwana „Lisią” była częściowo wypełniona wodą, co umożliwiało wodny transport urobku. Wówczas, w XVIII wieku było to rozwiązanie nowatorskie i jedyne tego typu w Europie. Jej makietę można zobaczyć w muzeum. Obiekt nie jest dostępny dla turystów, ale jest cała masa innych atrakcji i ciekawych eksponatów. Tak dla atrakcji – Nie dla banderyzacji.
Komentarze