Szymborska i Stalin

     Wisława Szymborska to taka poetka polska, która słynie przede wszystkim z tego, że otrzymała Nagrodę Nobla. O jej twórczości uczą się dzieci w szkole i chyba nikt nie myśli żeby pozbyć się tego tematu z systemu edukacji. Co innego jakiś tam Henryk Sienkiewicz, narodowiec (nacjonalista). Ten to dopiero podpadł Lewicy i wszelkiemu, ogłupiałemu lewactwu. „W pustyni i w puszczy” to rasizm i mowa tam o… Murzynach! (ciii, sza!). „Archaiczny styl” napisanej przez Sienkiewicza „Trylogii” to ponoć bariera, przez którą ciężko przebrnąć współczesnemu uczniowi.

    Co innego Szymborska. Ta nie używa „archaicznego stylu”, a pisze wprost o łzach po śmierci towarzysza Stalina. Stalin to taki morderca, który posłał do ziemi miliony istnień ludzkich, z czego gros stanowią Polacy. Dzisiaj rocznica śmierci dyktatora i warto przypomnieć co też nasza noblistka pisała o tym mordercy. Dodam tylko, że posiada odznaczona została Orderem Orła Białego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i wieloma innymi laurami. W tym Literacką Nagrodą Nobla (1996 r.). Oto fragment twórczości Szymborskiej (fragment wiersza o śmierci Stalina):

Czy to ranek za oknami, mroźna skra

tak oślepia, że dokoła patrzę łzami?

Czy to zegar tak zadudnił sekundami.

Czy to moje własne serce werbel gra

Póki nikt z was nie wypowie pierwszych słów,

brak pewności jest nadzieją, towarzysze...

Milczę. Wiedzą, że to czego nie chcę słyszeć

muszę czytać z pochylonych głów.

Jaki rozkaz przekazuje nam

na sztandarach rewolucji profil czwarty?

 Pod sztandarem rewolucji wzmacniać warty!

Wzmocnić warty u wszystkich bram!

Oto Partia - ludzkości wzrok.

Oto Partia: siła ludów i sumienie.

Nic nie pójdzie z jego życia w zapomnienie.

Jego Partia rozgarnia mrok.

    Szymborska złożyła też swój podpis pod Rezolucją Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego (1953 r.). Wsparła tym samym morderców ks. Józefa Lelity i innych kapłanów oskarżonych o szpiegostwo w sfingowanym procesie pokazowym władz komunistycznych. Pod rezolucją znajdziemy też podpisy Juliana Przybosia i kilkudziesięciu innych literatów.

         Jeśli już kogoś musimy wyrzucać z kanonu pisarzy, o których uczymy dzieci, to może właśnie Szymborską? Może więcej Sienkiewicza i zapomnianego Ossendowskiego oraz im podobnych?